Bouldering Climbing Photo's

Italië! Daar gaan we heen! Maar aangezien ons budget toch flink tegenvalt wijken we uit naar het buurland waar we (zo blijkt) ook kunnen klimmen en het meteen iets goedkoper is. En, Slovenië, daar zijn we nog niet geweest.

Klimmen is een goede manier om veel van een land te zien. Het rijden naar klimgebieden, die opzichzelf al vaak prachtig zijn om te zien, brengt je vaak op mooie plaatsen waar geen toerist te vinden is.

In een buitensportwinkel bij ons in de buurt komen we een topo tegen van heel Slovenië met maar liefst 70 klimgebieden! Dat is bijzonder veel voor een land 2 keer kleiner dan Nederland. De gebieden variëren van wanden met 2 routes tot gebieden met meer dan 150 routes. De kleinere gebieden zijn in de meerderheid met een gemiddelde hoogte van zo'n 10 tot 20 meter. Perfect voor ons hallenklimmers die al een tijd niet meer buiten hebben geklommen. Wat verder opvalt is dat er maar weinig makkelijke 4 tjes en 5jes in Slovenië te vinden zijn. Gelukkig heb ik mijn klimniveau vlak voordat wij vertrekken weer redelijk op orde na een onrustige periode. Op naar Slovenië!

Na een slaap stop in Duitsland komen we aan in het toeristische Bled. Vanaf hier is het een klein stukje rijden naar het meer bij Bohinj waar we onze tent (met dank aan Fjällräven) opzetten op camping Zlatarog.

Bohinj (38)
Sector: A & B
Routes: 70
Lengte: 8-22 meter
In Bohinj rijden we meteen langs sector B van het gebiedje Bohinj. Omdat sector B direct aan de weg ligt, vlak aan het meer, is dit een populair gebied. Er wordt geklommen door "commerciële" groepjes en de rots is redelijk afgeklommen.
Na een nacht op camping Zlatarog, een bezoek aan de waterval en een tochtje in de lift naar de berg aan het meer begeven we ons naar Bohinj sector A. De rots is hier veelal in tegenstelling tot de steile sector B vooroverliggend en dus kan je je voeten overal lekker op wrijving zetten.
We stappen in "Dim" 5b en merken meteen dat we ons enthousiasme even moeten dimmen. Het op je voeten staan is nog best een lastige opgave na langer dan een jaar binnenklimmen.
Voorklim angst + voetenvrees = verzuurde armen + verzuurde kuiten.
Ik kan me nog maar net door de 5b heen worstelen en sta even later met trillende benen weer op de grond, gelukkig heeft Roebijn er bij het naklimmen ook last van.
Gelukkig weet ik uiteindelijk toch nog een 6a voor te klimmen genaamd: "Kripl bataljon". Deze 6a heeft een super zware en rare instap gevolgd door 2 harde passen en een makkelijke uitklim. Ik ben hier erg blij mee aangezien de makkelijkere routes hier zwaar tegenvallen. Hopen dat het buitenklimmen weer een beetje went.

Bohinjska Bela (34)
De dag na het klimmen in Bohinj rijden we langs Bohinjska Bela. We besluiten om hier niet te gaan klimmen aangezien de rots hier vol in de zon staat. Als je in de wand hangt kan je bijna de huizen aanraken zo dicht lijkt de rotswand als een halve maan achter het dorpje te staan. Prachtig, maar jammer genoeg kunnen we geen tijd meer maken om hier naar terug te gaan. Toch zeker een aanrader! Wij rijden door naar:

Bitnje (36)
Routes: 34
Hoogte: 8-35 meter
Bitnje heeft een mooie rotswand met verschillende kleuren en omdat het grotendeels is verscholen achter de bomen is het hier
's ochtends goed uit te houden.
De rots is recht tot overhangend en bezit hier en daar wat leuke spleten en randjes.
We klimmen hier o.a. de mooie "Koko" 6a, prachtige lijn, helaas is de eindpas wat onduidelijk.
Bitnje is een klein gebied met de meeste routes rond de 6b-6c maar was zeker de moeite waard om even te gaan klimmen. Leuk ook dat er een licht weggeregend kaartje van het gebied aan een boom hangt.

Na het klimmen in Bitnje vertrekken we met de auto naar het zuidoosten om daar in de buurt van Tolmin een camping te vinden.
We eindigen in Kobarid waar we op Kamp Lazar gaan staan. Deze camping met een hoog parapent, kayake en mountainbike gehalte is een stuk rustiger, schoner en gezelliger dan camping Zlatarog bij Bohinj. Er is zelfs muzikale begeleiding bij het op de WC zitten. Naast de camping ligt de rivier de "Soca", erg verfrissend… heel erg…
Na een nacht slapen gaan we klimmen in "Pri Ciginju".

Pri Ciginju (9)
Sector: A&B
Routes: 45
Hoogte: 8-15 meter

Pri Ciginju ligt 5 a 10 minuten rijden van Tolmin maar ligt zo goed verscholen achter de bomen dat wij er een half uur over doen. Bij sector A staat het gras zo hoog dat we elkaar kwijt kunnen raken en dus klimmen we in sector B dat de hele dag door voor de helft in de schaduw staat.
De routes hebben vaak een lastig pasje (of meer) voor hun graad maar zijn erg leuk. De grijze rots is scherp en in sommige routes aan de rechterkant van de sector zelfs enigszins te scherp, daar moet je voor oppassen als je bijna iedere dag wilt klimmen.
Het buitenklimmen begint te wennen en we topropen met enige moeite de technische en licht vooroverliggende "Platagonia"6b.
De volgende dag komen we terug en klim ik mijn eerste 6b+ buiten voor: "Razklana resnicost" Ongetwijfeld een prachtige naam voor een route. Een bidoigtje, een zijrand, een prachtige soort van indraaipas aan een onderietsje en nog een aantal makkelijkere meters te gaan. Leuk, in tegenstelling tot "Thriller" 6a met de eerste passen op semi mono's en een verschrikkelijk gehijs en gesleur. We klimmen hier een dag en een ochtend.

Lutne skale (18)
Sector: A t/m J
Routes: 48
Hoogte: 6 tot 22 meter

's Middags rijden we ongeveer 30 minuten langs de rivier Idrijca om uiteindelijk bij het gebied "Lunte skale" uit te komen.
Het gebied lijkt uit grote neergezette en halfweggezakte rotsblokken te bestaan die variëren van recht tot flink overhangend.
Omdat het gebied verborgen ligt in het bos en sector F t/m J in de nabijheid van een riviertje liggen is het hier goed klimmen ondanks de temperatuur van rond de 30 graden in het open veld.
Loop je het gebied binnen dan zie je meteen de overhang van sector C. Ik moest hier meteen naartoe rennen om te kijken wat hier voor routes in zaten en zag meteen een mooie lijn die in de topo "Slavceva" bleek te heten en een 7a bleek te zijn. Poeh… dat ziet er wel erg leuk uit. Maar een 7a wellicht iets te hoog voor mij gegrepen, wat als ik er halverwege uitkom en niet meer bij de wand kan komen? Ik heb nog nooit buiten een route geprobeerd zwaarder dan 6b+.
Hoewel ik nog niet warm heb geklommen, ik zwaar onder de indruk ben van de wand en 7a toch wel zwaar is besluit ik er toch maar voor te gaan. Flush, deze beslissing zorgt meteen voor een golf adrenaline.
Met trillende benen stap ik de route in en na een aantal passen begint het best lekker te lopen. Damn! Dat gaat lekker! Ik ga hem toppen! HAHA! Dan kom ik in de sleutelpas bij het één na laatste setje, kom op, bijna bij het einde… shit, hoe moet dit…. Aaaaaaaaaaah ik zie het niet.. zuur … blok?
Daar hang ik dan zo'n 9 meter boven de grond, even schudden, diep zuchten, kijken voelen. Ah…
Ik trek me weer in de route nog 4-5 passen en ik klik het touw in de tophaak. Wauw, wat een lekkere route, en wat deed ik dat goed. Mezelf overtroffen.

We lopen even later richting de sectoren bij de rivier. Wat een mooi gebied is dit toch. Het enige minpuntje voor ons is dat er een flink aantal routes door grote verticale cracks lopen. Ik ben hier geen fan van, geef mij maar een rechte strakke wand. Als klimmer heb je toch wel ontzettend voordeel ten opzichte van de normale toeristen. Die zullen deze plek nooit zien.

Kal Koritnica (12)
Sector: A t/m D
Routes: 21
Hoogte: 7 t/m 12 meter

De dag na het 7a avontuur gaan we met op de camping ontmoette familie naar Kal Koritnica boven de plaats Bovec. Na een redelijke en een wederom warme approach komen we uit bij de rotsen. Dit is een klein gebied waarbij alleen sector A en B ontwikkeld zijn. A telt 4 routes B heeft de rest. C en D zijn sectoren in wording. Helaas lijken de ontwikkelingen al enige tijd stil te liggen. Wel staat alweer het gebied aangegeven met een bordje, zijn de namen op de rots geschilderd en is er een keurig bankje te vinden bij het klimgebied. Wat een luxe.
Wij klimmen dus in sector B waar 17 routes te vinden zijn variërend van 5a tot een 6a en een 6a+. Een erg leuk gebied dus voor klimmers met het niveau rond de 5b/c. Leuke routes met veel "kikker" moves van rand naar rand en veel slingerende lijnen. Ook hier is het weer super koel. Tot 15:00 kan je hier prima klimmen hierna draait de zon op de wand en is het over. Klein maar vermakelijk.

De volgende dag vertrekken we weer richting Bovec maar dit maal stoppen we eerder om voor Bovec in het gebied "Pri Žvikarju" te klimmen.

Pri Žvikarju (11)
Sector: A&B
Routes: 9
Hoogte: 8 t/m 25 meter

Ondanks dat er in de topo staat dat het hier te warm is in de zomer vertrekken we toch naar Pri Žvikarju. We hebben nu in zoveel gebieden geklommen waar het goed te doen was met de temperatuur dat we besluiten 's ochtends vroeg te vertrekken en door te klimmen tot in de middag. Het gebied heeft 4 routes van 5a tot 6a en 5 routes van 6a+ tot 6b+.
Als we aankomen pakken we nog net een beetje schaduw mee en klimmen we de 5a en b die in sector A te vinden zijn. De 5jes zijn makkelijke routes met een enkele harde pas die de graad bepaald.
Het begint nu toch echt warm te worden en we besluiten om nog even de 25 meter lange 5c te doen aan de linkerkant van sector A. Een ontzettend prachtig uitzicht maar na 10 meter staat de zon met zijn 30 graden vol op de rots te bakken. Mijn schoenen beginnen te soppen, het zweet loopt langs mijn ogen naar mijn mond en mijn mond voelt alsof ik zojuist 20 droge beschuiten heb weggewerkt. En dan ook nog even een rottig laatste stuk boven een haak. Op zo'n moment is klimmen niet meer leuk en ik besluit ermee te kappen. Op een haak ombouwen is geen optie en dus is de oude karabiner die er in hangt van mij :. Einde Pri Žvikarju.

Na een dag en middag van meer dan 30 graden nemen wij helaas afscheid van kamp Lazar en rijden we richting het zuiden naar de Vipava vallei ons plan is om hier te gaan klimmen in het grote klimgebied Vipava en het kleinere Vipavska Bela.
In de regio van Vipava is echter geen camping te bekennen. Er zijn 2 opties: De één is een nieuwe kleine camping richting Nova Gorica zonder schaduw. De ander is een camping bij Postonja, maar aangezien dit bij de must see grotten ligt met een parkeerplaats die bij Euro Disney niet zou misstaan en de mensen die hier overdag parkeren ook graag in de buurt kamperen besluiten we terug te rijden naar Vipava. Uiteindelijk vragen we aan wat hanggroep ouderen bij een cafeetje in Vipava of we ergens in de buurt kunnen overnachten. Een man met een bril uit de jaren tachtig pleegt in het cafe een belletje en uiteindelijk worden we naar het dorp Slap verwezen waar een wijnboerderij is met enkele kamers. Na een heerlijke nacht in wijnboerderij "Na Hribu" en een bijbehorend ontbijtje vertrekken we naar het gebied "Vipava" boven Vipava zelf.

(Te laat vinden wij een mogelijke camping op de kaart tussen Vrhpolje en Col maar aangezien we ook via deze weg richting Vipava zijn gereden is het niet duidelijk of deze er ook daadwerkelijk is.)

Vipava (5)
Sector: A t/m Š
Routes : 194
Lengte: 10 t/m 110 meter

Al bij aankomst lijkt het er op dat we nog een flink stuk omhoog moeten lopen en dit blijkt ook zo te zijn. De topo zegt dat dit geen "familie gebied"is en dit is nog maar zacht uitgedrukt. Op handen en voeten worstelen we ons omhoog over steile paadjes en steenvelden richting de rots.
We komen uiteindelijk uit bij sector C waar we 2 keer de route "Jumbo" 4b klimmen een 20 meter lange route waarbij de kans bestaat dat je touw halverwege blijt hangen als je hem uit de tophaak trekt. TOUW!!!…… Touw? Dat is vervelend maar het dit betekenend ook dat we 2 keer een geweldig uitzicht hebben gehad over de Vipava vallei.
Na het Jumbo avontuur worstelen we ons naar sector B waar we "Eta"5a klimmen op roestige haken en een enkele ring in de top. Hierna hebben we het wel gezien en besluiten terug te lopen naar de auto. Lopen is wat enthousiast gezegd, ik ben uiteindelijk met hoge snelheid naar beneden gesleed op mijn touwzak. Waarschijnlijk de hoogste snelheid op een touwzak ooit!

Op de parkeerplaats zetten we op een mooie bank een kopje koffie en praten we met een aantal Sloveense klimmers die het gebied ook even bekeken hebben en ook niet te spreken zijn over de approach en de behaking. Soms gooi je je touw maar over twijfelachtige ketting omdat er niks is om het doorheen te halen. Vipavska Bela wordt ons echter aangeraden; scherp, niet echt vinger vriendelijk maar een unique experience. De koffie is na dit gesprek snel op.

Vipavska Bela (6)
Sector: A t/m D
Routes : 107
Hoogte : 5 t/m 25 meter

Vipavska Bela ligt, ookal zou je dat niet zeggen, vlak naast de weg omhoog van het dorpje Vrhpolje naar Col.
Wij lopen in korte tijd achter wederom vriendelijke locals (het is weer weekend) naar sector D.
Sector D ziet er gevarieerd en uitdagend uit. De routes starten bijna allemaal overhangend, gaan over naar vooroverliggend en eindigen met een uitklim over een mini dakje. Het vooroverliggende gedeeelte en het dakje zijn meestal easy peasy en dus bepaald het eerste gedeelte de moeilijkheid van de route.
We starten in "Koma" 4c met in het overhangende gedeelte grote bakken en geen mini dakje aan het einde. Nice!
Na een aantal routes zie ik een route die start met een aantal kleine greepjes gevolgd door een keiharde dynamische indraaipas op een bolle ondergreep naar een (in eerste instantie) mono. Hierna begint het makkelijkere, vooroverliggende gedeelte.
Ik klik het eerste setje er via de 4a ernaast in en stap vervolgens in. RAAAH!!! De kneiterharde passen tot het vooroverliggende gedeelte zijn gemaakt. Tijd om adem te halen en door te klimmen naar het relais. De route bevat maar 3 haken tot het relais wat op 12 meter hangt. Dat is even slikken maar in één poging hang ik het touw in het relais en heb ik de totaal niet continue "Mata Hari" 6c+ geklommen.
Na "Mata Hari" klimmen we nog wat andere routes tot we op zijn en terug keren naar onze wijnboerderij waar wij helaas door een Sloveense Rene Froger en een hossende menigte uit onze slaap gehouden worden. Happy Birthday!
De volgende dag klimt Roebijn "Mortadela"5b voor waarna ze met uitzondering van de derde pas "Verstalka" 6b+ in één keer toproped. Erg goed, vooral omdat ik er vandaag niks van bak en de hobbelige rots met onduidelijke grepen mij een angstig gevoel geeft. Bovendien galmt er nog een Sloveense Froger door ons hoofd.

Wij kijken nog even naar de langere mooie 7a's en b's in sector C en vertrekken dan naar het zuiden richting de kust.

Tijdens onze rit naar het zuiden bedenken we dat we graag het havenstadje Piran willen en willen klimmen in dé klimgebieden van Slovenië rond het plaatsje Osp; Mišja Pec, Osp en Crni Kral.
Nu nog een camping kiezen. Gaan we voor de overvolle campings aan de zeer toeristische kust of zetten we de tent onderaan de wand van Osp in de schaduw op de rustige klimmerscamping (met boulderhok uiteraard).
De keus is snel gemaakt en dus verlaten we de sleurhutten karavaan bij de afslag naar Osp op de weg richting Koper en Piran.
Een uurtje later vertrekken we alsnog naar Piran om daar een kijkje te nemen maar omdat je hier betaald moet parkeren op een mega parkeerplaats voor het stadje en deze parkeerplaats helemaal vol is, rijden we naar het rustige Muggia (IT) om een ijsje te eten. Met een volle ijsbuik rijden we tenslotte weer terug naar de camping.

Crni Kral (3)
Sector: A t/m G
Routes: 121
Hoogte: 12 t/m 30 meter

Als we 's ochtend opstaan is de temperatuur aangenaam, is er redelijk wat wind en ligt de rots in de schaduw. We vertrekken naar Crni Kral wat in de schaduw ligt tot een uur of één in de middag. Parkeren kan vlak bij de rots maar aangezien ik de steile losse keien weg niet helemaal zie zitten parkeren we bij het kerkje en gaan te voet +/- 15 minuten naar de rots.
Crni Kral is een klimgebied zoals je je dat bedenkt als je het woord "klimgebied" hoort. Steile wanden van 15 tot 30 meter hoog, een goede approach, een ruim pad onder de wand en plenty schaduw onder de bomen.
Klim hier zeker even de 27 meter lange 5a "Valterjeva Zajeda", de naam staat vast voor "Uitzicht op de Zee".
Ook interessant is "Lokomotiv"6b een veel te continue route op greepjes waar je net je vingers niet achter kan steken en aflopende randjes. Helaas hingen wij hier rond 1 uur in en kwam er meer zweet uit mijn vingertoppen dan water uit onze 1 liter drinkfles en moesten we in de zon kijken, opzoek naar het volgende verstopte greepje.
Het is duidelijk dat dit gebied veel wordt bezocht en dus komen we hier en daar de eerste echt afgeklommen greepjes en treedjes tegen.

Na éénen vertrekken we naar de camping om lekker te slapen in de schaduw en ook 's avonds rusten we lekker uit. Mijn spieren en pezen beginnen ondertussen wat rare pijntjes te vertonen maar we hebben niet lang meer en dus besluiten we het iets rustiger aan te doen.

Omdat het de hele nacht regent en er 's ochtends nog flink wat dikke wolken hangen besluiten we Piran weer te proberen we bezoeken het eerder door ons overgeslagen havenstadje en het moet gezegd worden het is een mooie plek om doorheen te lopen. Erg grappig zijn de zonnende mensen op de neergelegde rotsblokken langs de waterlijn. De associatie met zeeleeuwen is zo snel gemaakt. Als we terug rijden naar de camping ligt de temperatuur alweer rond de 30 graden.

We hebben nu 2 dagen vanaf de camping naar de rotswand gekeken, vandaag is het zover:

Osp (1)
Sector: A t/m C
Routes: 111
Lengte: 10 tot 130 meter

Osp is een groot klimgebied in vorm van een omgekeerde u net als het nabij gelegen Mišja Pec. Het dorp Osp ligt midden onder de 2 uiteinden van de u en dus is de rots makkelijk bereikbaar. De routes beginnen vanaf 6a en lopen tot 8b+. Sector A en B bestaan voornamelijk uit single pitches, sector C voornamelijk uit multi pitches. Routes als 7b+-7a-7c-6c+ lijken hier eerder regel dan uitzondering.

Na een late lunch trekt de lucht langzaam weer dicht met een grijze wolken massa. Een normaal mens zou gaan schuilen voor de regen die eruit gaat komen, wij rennen snel naar de rotsen!
Roebijn duikt de vanaf de camping gespotte en mogelijk meest geklommen route van Osp "Ženski cetrtfinale ž88" 6a in. Met succes, Roebijn klimt haar eerste 6a voor. Een redelijk steile klim, een mooie no hands rest halverwege waarna nog een spannend licht overhangend gedeelte en vooroverliggend stuk volgen. Hierna klimmen we tussen de regendruppels door "le plasir de la soir" 6a+, deze lijkt makkelijker dan de vorige route.
Als Roebijn even later op de grond staat begint het pas echt te regenen en dus lopen we snel terug naar de camping. Food! En ook mijn onderhand overbelaste spieren en pezen genieten van wat eten en de nachtrust.

Op de camping komen we een Spaans stel tegen die op aanraden van een Sloveen naar Slovenie zijn vertrokken. Een topo heeft hij niet, wel een aantal A4tje met daarop de routes met nummer en naam. Dit zijn er 125. Uit het hoofd opgeschreven in Spanje door de Sloveen. Dan ben je meer local dan een local kan zijn. Onze topo wordt geleend om de wand erbij te tekenen.

De volgende dagen klimmen we nog een aantal routes in Osp en Crni Kral en nemen we nog even een kijkje in Mišja Peš. Hier klimmen we nog een korte nieuwe route die niet in de topo staat maar het klimmen is zo goed als over, te weinig rust genomen

Mišja Pec (2)
Sector: A
Routes: +/- 125
Lengte: 5 t/m 40 meter

Mišja Pec, de andere omgekeerde U, ook wel het Amfitheater. Dit is het meest indrukwekkende gebied wat ik ooit heb gezien.
Één 4a, Acht routes van 6a+-6b+, 19 routes van 6c-7a+, 39 routes van 7b tot 7c+, 33 routes van 8a tot 8b+, 2 8c's en één 8c+. En dat alles in een licht tot zwaar overhangende wand. Wauw.
We komen hier 2 Nederlandse klimmers tegen die een reisje "Oostblok" maken. Zij werden om 6 uur 's ochtends gewekt door een 15 jarige Hongaar die zich honderd keer aan het optrekken was aan een stok tussen 2 bomen. Hierna dook hij de wand in en begon routes op en af te (voor)klimmen om vervolgens niet meer te stoppen. Om 12 uur 's middags toen wij net aankwamen klom hij de mooie lijn van de route "Hrenovka" 6b+.
Ik zou nog wel willen maar mijn armen niet meer. Iets waar deze jonge Hongaar blijkbaar geen last van heeft. Zijn manier van trainen voor het wedstrijdklimmen.

Na het afscheid nemen van Mišja Pec rijden we richting de hoofdstad van Slovenië; Ljubljana.
Hier ontmoeten wij weer familie op Camp Smlednik, een rustige camping met een apart gedeelte voor de nudistische mens.
We bezoeken Ljubljana op zaterdag en dit is echt een feestje. Ljubljana heeft echt de uitstraling van een hoofdstad maar het oude centrum is klein en compact waardoor het mede door de vele terrassen een gezellige en gemoedelijke sfeer heeft. Hier voel je je snel op je gemak. We bezoeken een aantal leuke winkels waaronder een klein koffie winkeltje waar we het niet kunnen laten om een mooie Brikka Perculator te kopen. Leuk design en lekkere espresso.
Nog even naar de promontana om Five Tennies te kopen en omdat de winkels 's middags al sluiten door naar het ongelooflijk grote BTC city, het grootste winkel- en amusementscentrum van Ljubljana waar je eeuwig door kunt shoppen, eten en sporten.

De volgende dag zijn onze benen nog moe van het winkelen maar weten we ons toch, met aanhang, naar de rotsen van Preddvor te mobiliseren.

Preddvor (40)
Sector: A t/m D
Routes: 42
Hoogte: 10 tot 25 meter

Het gebiedje Preddvor ligt gescheiden door een riviertje verscholen in het bos. Na net iets langer lopen dan verwacht verschijnen aan de linkerkant de grijze Preddvor rotsen. De reden dat we hier heen gaan is omdat we hier allemaal wel iets te klimmen hebben. De moeilijkheidsgraden zijn gevarieerd, net als de rots en de routes. Je vind hier de leuke "Pehta"5b, de technische "Cricek" 6b en de meer atletische "Binetova" 6a+. Maar ook een 8a van 24 meter en een 8a+ van 26 meter. Het is weer weekend en dus zijn er ook weer een aantal locals bij de rots te vinden. Het gebiedje ligt redelijk in de schaduw en het is hier zeker 's ochtend lekker klimmen.
Ik waag mezelf nog even in een route maar het is onduidelijk of het nou "Civava" 7b+ is of een 7a met een andere naam zoals op de rots staat geschreven. Het maakt ook niets uit. Ik kom er uiteindelijk toch niet doorheen.

De volgende dag verlaten we Camp Smlednik en verlaten we ook het westen van Slovenië om naar het oosten te rijden. Hier ligt namelijk nog 1 groot klimgebied wat we graag willen bezoeken. Voor Kotecnik rijden we graag even om.

Kotecnik (64)
Sector: A t/m I
Routes: 181
Hoogte: 8 t/m 30 meter

Als we bij Kotecnik aankomen is het al laat in de middag en zitten we er al weer redelijk doorheen. Kotecnik is best een stukje rijden van de grote weg en de eventuele camping waar we willen gaan staan. Op de "parkeerplaats" komen we de camper tegen van onze Spaanse vrienden van de camping in Osp.
Toch blijven we nog even besluiteloos in de auto zitten… gaan we 20 minuten omhoog lopen of rijden we door naar een camping. De regendruppels geven de doorslag. We rijden door. Uiteindelijk slaan wij Kotecnik over.

Wij rijden door richting Ljubno en uiteindelijk nog verder naar het noorden waar een nationaal park is. We besluiten te overnachten op een camping in dit park maar als we hier aankomen is het hek gesloten. Gelukkig is er een aardige guesthouse owner die ons laat kamperen op zijn veld en ons gebruik laat maken van zijn wc.

De volgende dag bezoeken wij wederom een waterval en rijden tenslotte door naar Oostenrijk-Salzburg waar wij weer een slaapstop maken om de volgende dag weer verder te rijden.
Om uiteindelijk weer terug te komen in Nederland.